بوی اسفند و کندر را دوست دارم

باد سردی گوشه چشمانم را خنک می کند.

تودرتوی شبستانهایت را در به در می بوسم!

نوای نقاره هایت در کدام ردیف و دستگاه می گنجد

که روح می نوازد و جان ساز می کند؟

ناز کبوترانت زمین گیر پرواز در کدام آسمان شده اند؟

پنجره چشمان زائرانت رو به کدام منظره باز می شود

                                               که اینگونه آبدیده احساسند؟

اینجا قدمها با خاک بیگانه اند.

اینجا چشمها برای باریدن بهانه ابر نمی گیرند.

اینجا را دوست دارم.

من تو را می خواهم

لحظه هایم انگار

انتظار نفس سبز تو را بی تابند.

من تو را کم دارم

همتی کن این بار

شب پا به ماه این تنهایی

بر سر زا برود

من دلم می خواهد

تو بمانی با من

وز نسیمی که در آن بوی نگاهت جاریست،

روح آزرده من جان گیرد.

تا به آرامش صحرا برسم،

و نفس تازه کنم.

پر شوم از احساس

و دلم با مهرت سرو سامان گیرد،

تا غم و غصه از این دل برود.

تا دلم شاد شود

من تو را کم دارم

من تو را می خواهم

سوز گرمای جاده ،

هجمه باد داغ مزاحم

چشمانم را می بندد.

همه چیز را مرور می کنم.

شتاب کند لحظه ها به خاطرم می آید.

دنیای کوچکی که نه به تلخی اولش

و نه به شیرینی آخرش

که به تکرار 516 عادت روزانه

عمرم را فرسود.

چشمانم را باز می کنم،

با لبخندی مغرور مردانگی ام را

در یک کارت 7*10 پرس شده

به نظاره می نشینم

تمام شد. . .

رنج تنهایی ممتد  ،  رنگ قهوه ای سیر

سردی سکوت خونه ، تو شبای گرم تیر

طرح چشمای نجیبت ، توی قاب خاطره

حسرت گذشته زود توی لحظه های دیر

به سراغ من اگر می آیی

                              نرم و آهسته نیا!

شاید از زمزمه آمدنت،

و به یمن ضربان قدمت،

 بشکند، شیشه عمر غم و تنهایی من . . .

آسمان هنوز تو را به یادم می آورد.

هنوز مثل بار اول دیدنت تازه ای!

هنوز بوی احساست اضطراب عاشق بودن را دست می دهد.

هنوز لبخندهای هر از گاهت شیرین است.

بوسه هایمان خاطرت هست؟

هنوز حسرتشان را به دل دارم.

هنوز دوستت دارمهای نا گفته ات را منتظرم.

هنوز . . .

هنوز رفتنت را نمی فهمم!

دلتنگی هایم را در هیاهوی ندیدنت سکوت می کنم،

تنهاییم را در محفل خیال تو کز می کنم.

هنوز هم شب هایم بی تو

                               بی سحر

                                           است.

روزهای بی تاب

شبهای پر اضطراب

چه بی رحمانه آزادیمان را کتک می خوریم.

و چه مظلومانه سکوت سبزمان را زر می زنند.

اینان استفراغ یک تهوع 30 ساله اند.

خاک و ناموس را چه می فهمند؟

اهریمنانی دین لباس این زمان بر میهن من می تازند.

هدف قدرت.

وسیله هرچه که باشد.

اینک باید بر خاکمان گریست.

بر چشمهای کور و گوشهای ناشنوا و ذهنهای خالی.

بر آدمکهایی که بوی مرگ می دهند.

آری می توان گریست

حتی بدون گاز اشک آور!!!

حالم از حال زمان هم بدتر است

                                      غم روانه سوی من از هر در است

از همه دل بستگی ها ، یادگار

                                       دست لرزان من و چشم تر است

من تو را می فهمم.
نوازش تیغه های ترحمت را،
                        بر پشتم می شنوم.

من تور ا می فهمم
من نگاه بدرقه را می شناسم،
و مدتهاست که سردی دیوارهای رابطه را  می لرزم.

از آغوشم فرار کن.
مثل همیشه!
و بگذار عشقی جاودانه!!
                           جایگزین این عادت تکراری شود.
جایگزین احساسی ته کشیده در دیوانی نفروش
                                             که از ابتدا نقطه آخر خط  بود.